LAST TIME I WAS AWAKE

Last time I was awake

Saw you in the mirror

Hearing someone

walking out in the corridor

Thinking if I was still sleep

I saw you in the mirror

 you were not smiling

Nor frowning

I kept my old silence

Pretending I was not there

Last time I was awake

 saw you in the mirror

Wondering

Had we shared same dream

Couldn’t reach your image

Mirror

So smooth and deep

Couldn’t  let you find me in

Floating thoughts

Whispering Walls

Daylight possess my mind

 How much time I had

To spot  your face in my eyes  for ever

Between a ray and a reflection

Light and shadow

Long red curtains

Spring morning sounds

Maybe I should go back to sleep

Last time I was awake

Lost you in the mirror

بالاخره دیگه بعد ۳۰ سال آدم دستش میاد تیریپش چجوریه!

جونم واست بگه... اینجوریه که وقتی به شدت شفته‌ی (همون شیفته‌ی سابق) یکی شدی باید ازش بگذری و فراموشش کنی چون به درد تو نمی‌خوره!

ولی بازم خوبه. می‌ترسیدم دیگه این احساس رو تجربه نکنم.(اینو نگی چی بگی؟)

*

من در استانبول خوشم. می‌نویسم که ثبت شود.

چرا در تمام طول زندگی‌ام احساس ِ گم بودن کرده‌ام؟ من همیشه گم‌ام! و بعضی جاها که فکر می‌کنم پیدایم کرده‌اند٬ بدتر گم می‌شوم.

کلافه‌تر٬ خسته‌تر٬ غریبه‌تر می‌شوم.

دو رُز صورتی روبروی من در گلدانی پژمرده‌اند. به هم پشت کرده‌اند و پژمرده‌اند. عجیب نیست که دلم نمی‌گیرد؟ دوستشان دارم.

سپتامبر ۲۰۰۷

*

می‌روم سفر. هیجان دارم و اندکی ترس. زود برمی‌گردم. «کولی کنار آتش» منیرو روانی‌پور را شروع کردم. فیلم‌هایم باز انبار شده و حس دیدنشان نیست. یک کلاس نقد ادبی اسم نوشته‌ام. می‌خواهم فرانسه هم یاد بگیرم.

انگار من دلم نمی‌خواهد بزرگ شوم. یعنی دلم می‌خواهد همیشه یک‌جا دانشجو باشم. در بستر زمان غلت بزنم و هر فصل یک چیز جدید یاد بگیرم. مثل بچه‌ها بی مسئولیت و پشت نیمکت٬ توی کتاب و دفتر.

هیچکس کامل نیست!

امروز٬ هنگام شستن جوراب‌هایم (چه لحظه‌ی رویایی ای)

دریافتم که «زندگی کردن»

به مراتب از «تظاهر به زندگی کردن» سخت‌تر است!